İslamda İlişkinin Yasak Olduğu Zamanlar

			Okunma
			4357

Yüce Allah evli eşlerin karı-koca hayatını meşru kılmıştır. İslamî edep sınırları içinde kalan eşlerin kendi arasındaki cinsel hayatının ayıplanma ve kınanma yönünün bulunmadığı da belirtilmiştir. (bk. el-Mü’minûn 23/6.) Ancak özellikle kadını fizik ve ruh sağlığı bakımından korumak canl?esiyle evli eşlerin cinsel hayatına da bazı sınırlamalar getirilmiştir. Kadının aybaşı ve lohusalık günlerinde hac’da ihramlı olduğu sürece dolaylı boşama yöntemleri olan zıhar veya îla durumunda bunlara ait kefaret cezası yerine getirilinceye kadar kocası ile cinsel ilişkide bulunması caiz değildir. Aşağıda bu yasakları kısaca açıklayacağız.
Islamda ilişkinin yasak olduğu zamanlar
1) Aybaşı hali:

Hayz arapça mastar bir sözcük olup; kadının aybaşı olması ve aybaşı kanının akması demektir. Bir fıkıh terimi olarak; belli yaşlardaki kadının cinsel organından belli günlerde gelen kanı ifade eder. Türkçede “hayız” yerine; aybaşı adet kirlilik ayhali ve namazsızlık gibi sözcükler de kullanılır.

Bir kadının cinsel organından üç türlü kan gelebilir a) Hayız kanı. Sağlıklı kadından belli yaşlar arasında gelir b) Lohusalık (nifas) kanı. Doğumdan sonra belli bir süre gelen kandır c) Özür (istihaza) kanı. Kadın hastalığı olanlarda görülür. Biz eşler arasında cinsel birleşmeye engel olan ilk ikisi üzerinde duracağız. Çünkü özür kanı cinsel birleşme engeli değildir.
Adet görme anormal ve çirkin bir olay değil normal ve kadının yaratılışının gereği olan tabii bir olaydır. İslam’ın çıkışı sırasında cahiliyye devri arapları adetli kadına arkadan Hıristiyanlar ise önden ilişkide bulunurlardı. Yahudiler ve Mecusîler ise böyle bir kadından uzak dururlar hatta temizlendikten sonra da bir hafta süreyle onlarla bir arada kalmazlar birlikte yiyip içmezlerdi. (bk. Müslim Hayz 6; Ebu Davud Tahare 102 Nikah 46; Döndüren Delilleriyle İslam ilmihalis: 178 vd. Faruk Beşer Hanımlara özel ilmihal İstanbul 1989 S: 154vd.)

İslam kadına ruhî ve fizyolojik sıkıntı veren ve onu küçük düşüren bu alışkanlıkları yasaklayarak koruyucu bazı hükümler getirdi. Aybaşı ve lohusalık süresince kadını cinsel yönden koruma altına aldı.

Kur’an-ı Kerîm’de şöyle buyurulur: “Sana kadınların ay halini sorarlar. De ki: O eziyet veren bir haldir. Bu nedenle ay halinde olan kadınlardan uzak durun. Temizleninceye kadar onlara yaklaşmayın. Temizlendikleri vakit Allah’ın size emrettiği yerden onlara yaklaşın.” (el-Bakara 2/222.)

Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: “Bu hayız Allah’ın Adem (a.s)’in kızlarına yazdığı bir şeydir.” (Buharî Hayz 17 Edahî 310; Müslim Hacc 119120; Ebu Davüd Menasik 23.) Adet gören kadınlardan tam olarak uzak mı kalınacağını soranlara Allah’ın Resulü şöyle cevap vermiştir: “Cinsel birleşme dışındaki şeyler normal zamanlardaki gibi yapılabilir” (Müslim Hayz 16; Nesaî Tahare 18; İbn Mace Tahare 12.)

Adetli olan kadının temiz olmayan yönü sadece adet kanıdır. Onun tükrüğü ve teri pis değildir. Pişirdiği yenir ve yemek artığı temizdir. Hz. Aişe’den (ö. 57/676) şöyle dediği nakledilmiştir: “Rasülullah (s.a.s)’ın isteği üzerine ben adetli iken kucağıma yaslanır Kur’an okurdu.” (Buharî Hayz 2 3; Müslim Hayz 15; Nesaî Tahare 173174.) “Adetli iken kemikli eti ısırır sonra O’na verirdim. Alır ve benim ısırdığım yerden ısırırdı. Yine adetli iken su içtiğim kabı O’na verirdim alır ve ağzını benim ağzımı koyduğum yere koyar ve içerdi.” (Müslim Hayz 14)
Kadın adet görmeye yaklaşık dokuz yaşlarında erkek çocuğu ise ihtilam olmaya on iki yaşlarında başlar. Bu durum her iki cinste de erginliğin başlangıcı sayılır. Ancak ay hali veya ihtilam olmada gecikme halinde çoğunluk müçtehitlere göre on beş yaş her iki cinsin erginlik başlangıcıdır. Artık adet gören kadın veya ihtilam olan erkek namaz oruç hac zekât gibi İslam’ın tüm emirlerinin ve yasaklarının muhatabı olur.

Adet görmenin üst sınırı için açık bir ayet veya hadis bulunmadığı için İslam fakihleri tecrübeye dayanarak değişik yaşlar belirlemişlerdir. Ebu Hanîfe’ye (ö. 150/767) göre elli beş yaş olan bu sınır Malikîlere göre yetmiş Hanbelîlere göre ise elli yaştır. Şatiîler adetin devam edebileceği süreye bir üst sınır getirmemiş bu halin ömür boyu sürebileceğini ancak çoğunlukla altmış iki yaşında sona erdiğini belirtmekle yetinmişlerdir. (İbn Abidîn Reddü’l-Muhtar l 279 vd.; eş-Şürünbülalî Meraku’l-Felah Mısır 1315 S:23; İbn Kudame el-Muğnî Kahire t.y. l 363.) Bununla birlikte Hanefîlere göre nadir de olsa elli beş yaşından sonra gelen kan koyu kırmızı veya siyah renkte ise adet kanıdır.

Hanefî ve Hanbelîlere göre gebe kadın adet görmez. Çünkü Evtas’ta esir edilen kadınlar için Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: “Savaş esirlerinden hiçbir gebe kadınla doğuma kadar; gebe olmayanlarla ise hayız görünceye kadar cinsel temasta bulunulmasın.” (Ebu Davud Nikah 44; Tirmizî Siyer 15; Darimî Talak 18.) Yine Abdullah b. Ömer (ö. 73/692) adet halindeki eşini boşadığı zaman Allah elçisi onun hakkında şöyle buyurmuştur: “Eşini temiz olduğu günlerde veya gebe iken boşasın.” (eş-Şevkanî Neylül-Evtar VI 221; bk. A. b. Hanbel II 58.)

Malikîler ve son dönemdeki fetvasına göre İmam Şafiî ise gebe kadının da kimi zaman adet görebileceğini kabul ederler. Onlar hayızdan söz eden ayetin mutlak anlamı ile âdetin kadının yaratılışından olduğunu bildiren bazı haberlere dayanırlar. (İbn Rüşd Bidayetü’l-Müctehid l 51.)